W marcu 2024 roku, podczas targów IWA w Norymberdze swoją premierę miał turecki sztucer samopowtarzalny Alcor kalibru .223 Remington. Został opracowany w zakładach Akdas Silah
Założycielem firmy Akdas Silah był Ömer Akdas. Pracował początkowo w zakładach Huğlu, gdzie poznał tajniki naprawy oraz wytwarzania strzelb myśliwskich.
Ömer Akdas był dyrektorem zespołu, który wyprodukował pierwszą turecką strzelbę dwulufową. W 1975 roku, dzięki zaangażowaniu jego syna Sadika rozbudowano istniejący zakład. W 1986 roku fabrykę przestawiono na nowoczesną produkcję przemysłową oraz powiększono park maszynowy. Prócz strzelb śrutowych firma rozpoczęła wytwarzanie komponentów dla przemysłu obronnego.
Obecnie firma podzielona jest na dwie filie. Pierwsza, Akdas Outdoor wytwarza broń śrutową. W Turcji dobrze znane są strzelby samopowtarzalne Vulkar (kal. 12 i 20), nadlufki serii Kuntor czy strzelby taktyczne Tactor. Druga, Akdas Silah oferuje broń kulową. Godny podkreślenia jest fakt, iż zakład dostarcza sprzęt tureckim siłom zbrojnym, w tym nowoczesny granatnik kalibru 40 mm czy pistolety samoczynno – samopowtarzalne kalibru 9 mm.
Myśliwi stosunkowo rzadko nabywają broń samopowtarzalną pod nabój .223 Remington. Szkoda, bo jest to świetna propozycja na nasze drapieżniki czy sarny.
Warto przypomnieć, że zaletami naboju .223 Rem. są płaski tor lotu pocisku, wysoka precyzja strzału, brak odrzutu i podrzutu lufy, łatwa dostępność i stosunkowo niski koszt amunicji.
Nabój znalazł militarne zastosowanie jako 5,56 x 45 NATO. .223 Remington to jego cywilna wersja. Oba naboje nie są wzajemnie wymienne, chyba że na lufie mamy wybity napis .223 Wylde lub łamany 5,56 mm/.223 Rem. Pierwsza opcja jest zdecydowanie lepsza bo zapewnia dobre parametry skupienia dla obu nabojów – wojskowego i cywilnego.
Firma Akdas stosuje militarne technologie produkcji. Zapewniają one wysoką niezawodność, trwałość i żywotność konstrukcji. Powinny się sprawdzić także w broni przeznaczonej dla myśliwych.
Sztucer Alcor 223 w procesie przeładowania wykorzystuje energię gazów prochowych, odprowadzanych przez dolny otwór w lufie. Ryglowanie następuje przez obrót zamka. Krótki skok tłoka gazowego nie zakłóca procesu celowania. Po wystrzeleniu ostatniego naboju z magazynka zamek jest zatrzymywany w tylnym położeniu. Przyspiesza to przeładowanie.




Lufy są zabezpieczone antykorozyjnie za pomocą cienkiej wewnętrznej warstwy twardego chromu. Zwiększa to również odporność na ścieranie. Lufa, według technika firmy powinna wytrzymać w dobrej celności co najmniej 5 tys. strzałów.
Sześciobruzdowe lufy mogą mieć długość 470, 508, 560 lub 610 mm. Sztucer z wyszczególnionymi długościami luf nosi oznaczenia ALCOR 223, 223 P, 223 M i 223 L. Materiałem do wytwarzania luf jest stal chromo – molibdenowa (42CrMo4) AISI – SAE 4140. Skok gwintu w lufie, niezależnie od jej długości wynosi 1:7 cali jest więc bardzo krótki. Pozwala to na wykorzystanie ciężkich pocisków, także o masie 5,0 g (77 gr). Cięższy pocisk lepiej przenosi energię i mniej obawia się wiatru bocznego ale ma bardziej stromą trajektorię Mechaniczne przyrządy celownicze składają się z regulowanej szczerbiny oraz muszki ze wstawką ze światłowodu. Ułatwia to celowanie w warunkach słabszej widoczności.
Komora zamkowa wykonana jest z duraluminium 7075 T6. Przy stosunkowo słabym naboju pozwala to na wydatne zmniejszenie masy, bez szkody dla trwałości konstrukcji.
Na grzbiecie komory umieszczona jest długa szyna Picatinny, z 13 węzłami montażowymi. Pozwala to na samodzielny montaż każdej lunety celowniczej bądź kolimatora.

Bezpiecznik, umieszczony w tylnej części kabłąka spustowego blokuje język spustowy. Trójkątny kształt sprzyja ergonomii. W przedniej części kabłąka znajduje się przycisk zwalniania zamka w przednie położenie. magazynka. Z prawej strony komory zamkowej, tuż nad obrysem magazynka umieszczono jego zwalniacz. Po wciśnięciu przycisku magazynek wypada z broni.
Spust ma mechanizm regulacji, ustawienie jest możliwe w zakresie 35 – 65 N.
Sztucer zasilany jest z dwurzędowego magazynka wymiennego o pojemności 5 lub 10 nabojów. Możliwe jest zamówienie magazynków o innych pojemnościach, np. mieszczących 3 sztuki amunicji. Warto nadmienić, iż magazynki są identyczne z używanymi w karabinach AR – 15 (M16) co stanowi duże ułatwienie logistyczne. Sam magazynek może być wykonany z mocnego tworzywa sztucznego lub blachy stalowej.
Dwuczęściowa osada powstaje z tureckiego orzecha, laminatu (sklejki) lub syntetyku. Wersje standardowe mają łoża z orzecha I, II lub III klasy i oznaczone są dodatkowym symbolem WB (od wooden stock, wykończenie blue).
Kolba typu niemieckiego zakończona jest wąską stopką – amortyzatorem z twardej gumy. Osłabiacz odrzutu nie jest jednak potrzebny, bo jakie pchnięcie może generować broń w kalibrze .223 Rem., do tego samopowtarzalna?
Broń z krótką lufą waży zaledwie 2,95 kg. Długość całkowita wynosi 105 cm.
Jak rozebrać broń do czyszczenia i konserwacji? Zaczynamy od odkręcenia nakrętki zabezpieczającej i zdjęcia czółenka.Następnie wyjmujemy lufę, pociągając ją energicznie do przodu.
W dalszej kolejności należy odkręcić nakrętkę mocującą lufę. Robimy to za pomocą dołączonego klucza. Tą część rozkładania można uznać za dość pracochłonną. Następnie należy chwycić w dłoń szyny czółenka i wyjąć rączkę zamkową, odciągając wcześniej w tył sprężynę powrotną,. Aby wyjąć rękojeść przeładowania należy wyśrodkować jej powierzchnię boczną względem otworu znajdującego się na zamku. Można to osiągnąć naciskając zamek kciukiem.
Następnie należy wyjąć zamek, szyny czółenka i sprężynę powrotną. Usuwamy tłok gazowy znajdujący się w komorze gazowej pod lufą, odciągając go palcami.
Dalej za pomocą narzędzia (w razie potrzeby młotka z miękką głowicą) wyjmujemy trzpień utrzymujący mechanizm spustowy i wyjmujemy korpus mechanizmu na zewnątrz.
Składanie broni następuje oczywiście w odwrotnej kolejności.
Pełnego rozkładania broni nie trzeba przeprowadzać po każdym strzelaniu. Wystarczy w zupełności rozkładanie częściowe, związane z koniecznością wyczyszczenia lufy i podzespołów mechanizmu gazowego.
Pierwsze dostawy Alcora .223 dotarły do nas w październiku 2024 roku.
Miałem przyjemność sprawdzenia Alcora 223 z lufą długości 508 mm na strzelnicy (wersja 223 P). Producent twierdzi, że średnie skupienie powinno być lepsze od 2 minut kątowych czyli 58,2 mm/100 m.
Na broni osadzono celownik Nikko Stirling Metor 4 – 16 x 50 IR, z siatką nr 4 i przystrzelano ją w punkt na 100 metrów.
Broń nie tolerowała nabojów Prvi Partizan SP 3,56 g (55 gr); rozrzut przekraczał 3 MOA/100 m (ok. 90 mm). Taki sam słaby wynik dały naboje Winchestera z pociskami FMJ 3,6 g (55 gr) – dokładnie 3,11 MOA/100 m (91 mm/100 m). Przy pociskach lekkich S & B Soft Point 3,6 g (55 gr) sztucer osiągał skupienia rzędu 1,3 – 1,5 MOA/100 m (38 – 44 mm).
Najlepszy wynik, zbliżony do 0,75 MOA/100 m (22 mm/100 m) broń uzyskała z naboju Sellier & Bellot z pociskiem HPBT 4,5 g (65 gr). Bardzo zbliżone rezultaty dał pocisk HPBT 5,0 g (77 gr), tej samej firmy.
Niezłe wyniki broń osiągnęła z nabojów litewskiej firmy GGG (1,1 MOA) ale wyłącznie z pociskami typu HPBT.
Podczas prób polowych zużyto ponad 80 nabojów. Broń nie zacięła się ani razu.
Jakie mankamenty dostrzegam w nowym sztucerze? Otóż zwalniacz zamka w przednie położenie wymaga przyłożenia dość dużej siły. Polująca Diana może mieć z tym problem. Także spust jest dość twardy, zbliżony do mechanizmów typu wojskowego. Wymaga zapewne regulacji przez rusznikarza. Mnie osobiście to nie razi, przywykłem do topornych spustów typu wojskowego ale ograniczenie oporu poprawiłoby wyniki strzelania.
Odrzut broni jest minimalny, ergonomia bardzo dobra. Lufa nie jest podrzucana do góry jak przy broni w dużych kalibrach. Klasa orzecha jest przynajmniej dobra.
Producent dostarcza broń w bardzo przyzwoitym, klasycznym futerale. Stanowi to dużą zachętę do kupna.
Którą długość lufy wybrać? Najdłuższa (610 mm) zapewni wyższą prędkość początkową pocisku a więc i lepszą energię kinetyczną. Zwiększy to zasięg skutecznego strzału ale trudniej będzie się złożyć z ambony czy zwyżki. Z kolei najkrótsza lufa (470 mm) daje kapitalną składność.
Jaki jest koszt nabycia Alcora 223? Za standardowy sztucer w orzechu zapłacimy około 3,2 tys. złotych. Syntetyk jest minimalnie tańszy. Odmiany z ręcznym grawerunkiem komory zamkowej kosztują oczywiście znacznie więcej. Ornamenty naniesione maszynowo wpływają na cenę raczej nieznacznie.

Czy warto tyle zapłacić? Moim zdaniem tak. Po pierwsze, broń jest lekka i składna. Po drugie, w ukompletowaniu dostajemy porządny futerał i zapasowy magazynek.
Tańszego sztucera samopowtarzalnego w Polsce nie ma.
Marek Czerwiński